രണ്ടു കവിതകള്‍

കഫേയില്‍ അന്ന്.............[കവിത]..

കഫേയില്‍ ഞങ്ങള്‍ പതിവുപോലെഅപരിചിതരായി

ഞങ്ങളുടെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ദേശത്ത് ചാറ്റ് ചെയ്തും മെയില്‍ ചെയ്തും

വാര്‍ ഗെയിമുകള്‍ കളിച്ചും ഓരോരുത്തരും തനിച്ച്,

സ്വന്തം അയല്‍ക്കാരനാരെന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കുമറിയില്ല

 ന്യൂയിസന്‍സുകള്‍- അഥിതികള്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങള്‍ എല്ലാം

മോണിറ്ററാണ് ഞങ്ങളുടെ ദേശം ,അവിടെയാണ് സ്വന്തം ബന്ധം.

 പന്ത്രണ്ടു മണിക്കൂറും ചിലപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കളിക്കുന്നു 

അവധിദിനങ്ങളെ അങ്ങനെ ഞെരിച്ചു കൊല്ലുന്നു

എന്നാലും അതിശയം! തൊട്ടപ്പുറത്ത് അയാളെപ്പോഴാണ് ശവമായത്

മോണിട്ടറില്‍ അയാളുടെ പോര്‍വിമാനങ്ങള്‍ ഇപ്പഴും തീ തുപ്പി ..

ഒരു ശവത്തിനടുത്തായിരുന്നു ഇത്ര നേരവും ഇരുന്നിരുന്നത്!

ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അയാളെങ്ങോട്ടാണ് പോയത്?

സന്ധ്യയുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചം ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നത് ഇത്ര മാത്രം –

ഫുഡ്‌ പാര്‍സലുമായി ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങണം

എല്ലാ വിശപ്പും കെടുത്തി കൂര്‍ക്കം വലിക്കണം,

മറ്റെന്തു ചിന്തിക്കാന്‍? എന്നാലും ആ ശവത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ-

വല്ലാത്തൊരു ശല്യം തന്നെ .............................

യുദ്ധമേ [കവിത]...........................................

ഷെല്‍ പൊട്ടി ശരീരം തളര്‍ന്നു കിടപ്പാണ് കെട്ടിയവന്‍

ഒരു ചീള് എന്‍റെ നെഞ്ചിലും മാംസത്തെ പുണര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു

ഒരു  മകന്‍റെ  കാലുകള്‍ ബോംബ്‌ കൊണ്ടു പോയി

അതിന്‍റെ ഇളയതിന് യുദ്ധം ചിരിച്ചു നല്‍കിയത് ഭ്രാന്താണ്

പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ ആര്‍ക്കും പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോകാം മാനഭംഗപ്പെടുത്താം

അതുകൊണ്ടാണ് ഇളയവള്‍ പഠിത്തം ഉപേക്ഷിച്ചത്

ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം പോലും സ്വപ്നമാകുമ്പോള്‍

എന്തിനാണ് പഠിത്തമെന്ന ആര്‍ഭാടം

സൈന്യത്തിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെട്ട മൂത്തവന്‍

ജീവിക്കുന്നോ മരിച്ചോ ആര്‍ക്കറിയാം

വാര്‍ധക്യത്തില്‍ പുകയോട് മല്ലിട്ട് ദിനങ്ങളെ വേവിച്ചു തിന്നുന്നു

മകനെ തിരഞ്ഞ് തടങ്കല്‍ക്യാമ്പുകളും ജയിലുകളും

പോലീസ് സ്റ്റേഷനുകളും കയറിയിറങ്ങി

അങ്ങനൊരാള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതിന് എന്‍റെ ഗര്‍ഭപാത്രം മാത്രം തെളിവ്

അവനെ അവര്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോയത് എന്തിനായിരുന്നു

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട, വികൃതമാക്കപ്പെട്ട ശവങ്ങളില്‍ അവനും ഉണ്ടാവുമോ

ഹൊ, എന്തൊരു ജഡങ്ങള്‍! കത്തിക്കരിഞ്ഞവ, തലയില്ലാത്തവ

രഹസ്യഭാഗങ്ങളില്‍ പൊള്ളല്‍ എറ്റവ ..

അവന്‍റെ ഭാര്യ എന്നും അവനു കത്തുകളെഴുതുന്നു

വീട്ടിലെ കാല്‍പെട്ടിയില്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നു

അവന്‍റെ കൈകാലുകള്‍ വെട്ടിമുറിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ

കണ്ണുകള്‍ ചൂഴ്ന്നിട്ടുണ്ടാവുമോ, നാവ് വലിച്ചു പുറത്തിട്ട്

പന്തം കുത്തി നിര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ടാവുമോ

യുദ്ധമേ, അസംബന്ധമേ, നീ ആരുടെ ജയത്തിനായാണ്

ഇങ്ങനെ ഇടയ്ക്കിടെ അട്ടഹസിച്ചു പിറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?   

    

എന്റെ അസ്ഥിപഞ്ജരമേ...........(കവിത)

എന്റെ കരളേ, എന്റെ ഖല്‍ബേ എന്നെല്ലാം നീ വിളിച്ചപ്പോള്‍, അന്ന്
എന്റെ വൃക്കേ, എന്റെ കുടലേ, എന്റെ മൂത്രാശയമേ, എന്റെ തലച്ചോറേ
എന്നൊക്കെയും നീയെന്നെ വിളിക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതി...
ആന്തരാവയങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒരുപോലെയാണല്ലോ
ബാഹ്യാവയവങ്ങളെപ്പോലെ ഒന്നു മറ്റൊന്നിനേക്കാള്‍ മേന്മയുള്ളതല്ലല്ലോ
എന്തോ? നീയങ്ങനെ വിളിച്ചില്ല ...
കരളേ, കരളിന്റെ കരളേ, അങ്ങനെയായിരുന്നു നിന്റെ
അധികസന്ദേശങ്ങളും തുടങ്ങിയത്...
ഹോ! അതു വായിച്ചപ്പോഴൊക്കെ നിന്റെ സ്‌നേഹക്ഷേത്രത്തില്‍
നിരന്തരം പൂജിക്കപ്പെടുന്നല്ലോ എന്ന ഉള്‍പ്പുളകമായിരുന്നു..
പിന്നെ കാലം പടങ്ങളോരോന്നായ് പൊഴിച്ചു,
മടുപ്പ് മൂത്തു പഴുത്തു...
ഒരു സന്ദേശവും നിന്നില്‍ നിന്നെത്താതായി
എന്നെങ്കിലും കണ്ടാലും മുഖം തിരിച്ചേക്കും
കാരണം മടുപ്പിന്റെ ദംശനത്താല്‍ നിനക്കു ഞാന്‍ നീലിച്ചുപോയി,
വിഷപദാര്‍ത്ഥംപോലെയായി, വെറും ദുശ്ശകുനമായി...
ഇപ്പോള്‍ എന്റെ അസ്ഥിപഞ്ജരമേ എന്നു വിളിച്ചു ലാളിക്കാന്‍
ആരെങ്കിലും എന്നെ സ്‌നേഹിച്ചെങ്കിലെന്നാണ് ആശ
കുഴിമാടത്തിലും അതിന്റെ അലയൊലി
അവസാനിക്കല്ലേയെന്നാണ് പ്രാര്‍ത്ഥന........................

ചില മുന്നറിയിപ്പുകള്‍ (കവിത)

പെണ്ണേ, നീയിവരെയെല്ലാം സൂക്ഷിക്കുക
നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചവനെ, സഹോദരനെ,
എന്നു വേണ്ട, ആണായി പിറന്നവരെയൊക്കെ,
ഒരകലത്ത് നിര്‍ത്തിക്കോളൂ, കാരണം
അവരുടെ കണ്ണില്‍ നീ വെറുമൊരു ചരക്ക്
വില ചോരാത്ത ഉരുപ്പടി
ആനന്ദം മാത്രമേകുന്ന മാംസം
എപ്പോഴും ആക്രമിക്കാവുന്ന വെറും ഇര
സ്ത്രീയേ, ബാത്ത്‌റൂമില്‍ കയറും മുമ്പ്
ഒളിക്യാമറകള്‍ ഉണ്ടോയെന്നു പരിശോധിക്കണം
നിന്റെ വിസര്‍ജനപ്രക്രിയ പോലും അവനെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുമത്രെ
പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു ഇരുമ്പുവസ്ത്രം ധരിച്ചോളൂ
കാരണം നീയേതു പുടവയണിഞ്ഞാലും അതെല്ലാം വലിച്ചു കീറപ്പെടും
ചില്ലുവസ്ത്രമണിഞ്ഞതു പോലെയാണ്
അല്ലെങ്കിലേ, അവന്‍ നിന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നത്
അക്രമിയോട് നിനക്കും അമ്മയില്ലേ, പെങ്ങളില്ലേ
എന്നൊന്നും കെഞ്ചുന്നതില്‍ ഒരര്‍ഥവുമില്ല
പെണ്ണില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍, ആണേ നിന്നെ
ആരു പോറ്റുമായിരുന്നു എന്നു വിലപിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല
മൂര്‍ച്ചയുള്ള ഒരു ഓപ്പറേഷന്‍കത്തി രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ചോളൂ
അവന്റെ അധികാരദണ്ഡ് തല്‍ക്ഷണം അറുത്തു മാറ്റിക്കോളൂ
നിന്റെ മാനം ചാതഞ്ഞരഞ്ഞെങ്കിലും മറ്റു പലരും അതോടെ
അവന്റെ പരാക്രമത്തില്‍ നിന്നു സുരക്ഷിതരാകുമല്ലോ..............    

പൂര്‍ണ വിരാമം(കവിത)

കറുത്ത തേരില്‍ മരുവിലൂടെ എത്രയായീ യാത്ര
തീക്കാറ്റും തീച്ചൂടുമേറ്റ്, ഇടയ്ക്കിടെ മാത്രം കാണുന്ന
കള്ളിമുള്‍ച്ചെടികളില്‍ എല്ലാ പ്രതീക്ഷയും അര്‍പ്പിച്ച്..
മുറിയുമെന്നു ഉറപ്പുണ്ടായിട്ടും എത്ര വട്ടമാണ്
ആ കൂര്‍ത്ത പച്ചപ്പിനെ ആശ്ലേഷിച്ചത്, ചോര പൊടിഞ്ഞത്
ഇപ്പോള്‍ സായാഹ്നത്തിന്റെ മഞ്ഞപ്പുതപ്പ് മണലില്‍
വിടര്‍ന്നു വിരിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോള്‍
അര്‍ക്കന്‍ സ്വര്‍ണമണലിലേക്ക് കൂപ്പു കുത്തുമ്പോള്‍
ഊരിത്തെറിച്ചു പോയ ചക്രങ്ങളെ ഓര്‍ത്ത് വിലപിക്കുന്നു..
വായുവേക്കാള്‍ വേഗതയുള്ളവയെന്നു കരുതിയ എന്റെ കുതിരകള്‍
ഇതാ ഊര്‍ദ്ധ്വശ്വാസം വലിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും
പ്രഭാതങ്ങളെയാണ് ഓര്‍ക്കുന്നത്, ബാല്യകാലത്തെ
ആ ഇളംപച്ചയെയാണ് വീണ്ടും കയ്യെത്തിച്ചു തൊടാനായുന്നത്
റിവൈന്റിഗ് സാധ്യമല്ല, ജീവിതം റീടേക്കുകളില്ലാത്തത്..
നിയതി ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഒരു നിശ്ചിതയാത്രയും  നിര്‍ണിത വാഹനവും 
ഏകും, ആര്‍ക്കാണ് തിരുത്താനാവുക?ആര്‍ക്കാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കാനാവുക?
ഭാഗ്യത്തിന്റെ കരസ്പര്‍ശം മാത്രം എല്ലാറ്റിനെയും മാറ്റിമറിക്കും
മരുവിലും പുഴകളും കൈത്തോടുകളും പുഞ്ചിരിക്കും
പൂന്തോട്ടത്തില്‍ പോലും തീക്കാറ്റ് എല്ലാറ്റിനെയും കരിച്ചുകളയും
അര്‍ഹിച്ചിരുന്നില്ലേ ഇതിലേറെ പച്ചപ്പ്?പ്രണയത്തിന്റെ തേന്‍മധുരം
കയ്പില്‍ കറുത്ത ജീവിതം മണ്ണില്‍ നിന്നു വിട്ടു പോകുമ്പോഴും
പിന്തിരിഞ്ഞു നെടുവീര്‍പ്പുതിര്‍ക്കും ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ യാത്ര
ഇതിലേറെ ഓജസ്സാര്‍ന്നത്, മധുരസ്മരണകളാല്‍ പൂത്തത്
പ്രണയപുഷ്പങ്ങളാല്‍ സുഗന്ധമാര്‍ന്നത്..
ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഈ ചെമന്ന പുസ്തകം അടച്ചു വെക്കാം
വെറും നിസ്സാരമായ  മരണമെന്ന പൂര്‍ണവിരാമത്താല്‍
ഈ ജീവിതവാക്യത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിപ്പിക്കാം..  

ദ ടൈം(കവിത)

കാലം നിസ്സംഗമായ ഒരു ഘടികാരമാണ്
ദുഖങ്ങളിലേക്കും സന്തോഷങ്ങളിലേക്കും നോക്കി
അതു നിര്‍മമം ടിക് ടിക് ശബ്ദിക്കും
കണ്ണീരിന്റെ നനവോ ചിരിയുടെ നിറമോ
അതിനെ സ്പര്‍ശിക്കുകയില്ല ..
അത് അരൂപിയായ ഒരു ചക്രം
ഓരോ ഉരുളലിലും ഓരോരുത്തര്‍ക്കും
നിര്‍ണിതമായ അവസരങ്ങള്‍ മാത്രമേകി
ജയിച്ചോ തോറ്റോ യാതൊന്നും അതു ഗൌനിക്കുകയില്ല
നിശ്ചിതകാലമെത്തുമ്പോള്‍ ഓരോരുത്തരെയും
വെളുപ്പിക്കുന്നതിലാണ് അതിനു ഉത്സാഹം..
വണ്ടി തട്ടി വേണോ കിടപ്പിലാക്കണോ അറ്റാക്ക് വേണോ
തുരുതുരാ സംശയം ചോദിച്ചുകൊണ്ട്
കാലന്‍ കാലത്തെ അനുഗമിക്കും............

കവിതയ്ക്കൊരു നിര്‍വചനം (കവിത )

ദുഃഖവും സന്തോഷവും രണ്ടു സാമ്രാജ്യങ്ങളാണ്
ഒന്ന് മറ്റൊന്നിനെ കീഴടക്കിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
വ്യസനമാകട്ടെ ഹര്‍ഷത്തിന്റെ ആക്രമണത്തെ
മോഹത്തോടെയാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്
പലപ്പോഴും ചെറുകാറ്റുകളായാണ്
ആമോദം സങ്കടവീഥിയിലൂടെ വീശുക
പുഞ്ചിരികളാണ് പൂക്കളായി വിതറുക
വ്യഥയാകട്ടെ കൊടുങ്കാറ്റായാണ് ആഞ്ഞടിക്കുക
നിമിഷം കൊണ്ടാണ് ആഹ്ലാദത്തിന്റെ കൂറ്റന്‍ എടുപ്പുകളെ കടപുഴക്കുക
ആനന്ദവും വ്യസനവും നിരന്തര ദാമ്പത്യത്തിലാണ്
ഒരാള്‍ മറ്റൊരാളെ ഭരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
ഭര്‍ത്താവായ ദുഃഖം പലപ്പോഴും അതിജയിക്കുമെങ്കിലും
നയചതുരതയുടെ വശീകരണ മന്ത്രങ്ങളോടെ
ഭാര്യയായ ആമോദം ഭര്‍ത്താവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും
ശരീരങ്ങളില്‍ ആഹ്ലാദം നൃത്തമായി വിടരും
ശോകം രോഗമായും കവിതയായും............       

അവള്‍ (കവിത)

 അവളുടെ ആത്മാവിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നു
 തേച്ചു കഴുകി മിനുങ്ങിയ പാത്രങ്ങള്‍ക്ക്
ഒരേ പോലെ മുറിച്ച മീന്‍കഷ്ണങ്ങളും പച്ചക്കറികളും
അവളിലെ കലാകാരിയെ ആവിഷ്‌കരിച്ചു
ഒരേ കനത്തിലുള്ള, പൂര്‍ണചന്ദ്രന്മാരായ പത്തിരികള്‍
ഒരിക്കലും അവളുടെ മനസ്സിലെ ഇരുളിനെ ദൂരീകരിച്ചില്ല
എരിഞ്ഞു പുകയുന്ന കറികള്‍ അവള്‍ക്കുള്ളിലെ മുറിവുകള്‍ക്ക് സമാനമായി
നിശ്ശബ്ദമായി ചൂല്‍ വെടിപ്പാക്കേണ്ടുന്നവരുടെ ദുഃഖങ്ങള്‍ അവളുമായി പങ്കിട്ടു
അവളും, തേഞ്ഞു തീരുന്ന മൂലയില്‍ ചാരി വെക്കപ്പെട്ട
പ്രതികരണശേഷിയില്ലാത്ത ചൂല്‍
അണയാത്ത അടുപ്പായിട്ടും ചിലപ്പോള്‍ പുകഞ്ഞ്, കനലൊളിപ്പിച്ച്..
ആരാകേണ്ടവളായിരുന്നു അക്ഷരപ്രസാദം ലഭിച്ചവള്‍
അഗ്‌നിയായി വാക്കിനെ ഉള്ളില്‍ ജ്വലിപ്പിച്ചവള്‍,
സാവധാനം കരിക്കട്ടയാവുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്
വെന്തു വെന്ത്, നീറി നീറി, പുകഞ്ഞു പുകഞ്ഞ് ചാരമായി ...........

ഒരു കൊടും ഭീകരന്‍ പിറക്കും വിധം (കവിത )

ഇരുളിന്റെ ഇരുമ്പു കട്ടകളാലാണ് ഓരോ കാരാഗൃഹവും പണിയപ്പെടുന്നത്
ജനലുകളായി സങ്കല്പ്പിക്കപ്പെടുന്ന ചെറുദ്വാരങ്ങളിലൂടെ
വെളിച്ചം മടിച്ചു മടിച്ച് എത്തി നോക്കുന്നു
ജയിലിനു ചുറ്റുമുള്ള ഉരുക്കുഭിത്തികള്‍ ഒരു ചെമ്മീന് ഏറിയാല്‍
എത്ര വരെ ചാടാമെന്നു അനുനിമിഷം  ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു
എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍! വിചാരണത്തടവില്‍ മരിച്ചു പോയ യൌവനം
നിരപരാധിത്വത്തിന്റെ പ്രകാശം അരുമയായ് ദേഹത്തെ തൊട്ടപ്പോഴേക്കും
കനത്ത ഇരുള്‍ചങ്ങല വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി മറ്റൊരു ഏകാന്ത സെല്ലിലേക്ക്
ജയിലുകള്‍ ഒരേ പ്രസവത്തിലുണ്ടായ സയാമീസുകള്‍
ഒരേ ഭിത്തികള്‍ ഒരേ ചായം, ഒരേ ക്രൌര്യം..
കണ്ണുകളെ വെളിച്ചം എന്നേ കൈവെടിഞ്ഞു
പോലീസ്മര്‍ദനത്തില്‍ തകര്‍ന്ന കാലുകള്‍
ഏതു നേരവും പഴുത്ത് ചലം തിങ്ങി..
വ്യസനക്കയ്പ് മാത്രമായിട്ടും അത്ഭുതം! രക്തത്തില്‍ കുമിയുന്നത് പഞ്ചസാര
മധുരസീറയില്‍ അലിഞ്ഞു നശിക്കുന്ന അവയവങ്ങള്‍
എന്നിട്ടും നിസ്സഹായതയുടെ ഈ മാംസപിണ്ഡം കൊടുംഭീകരനാണത്രെ
ഭരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു നിമിഷം മതി നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ഇഞ്ചിയുടെ വിധിയേകാന്‍
ക്രൂരതയുടെ കരിങ്കല്ലിനടിയില്‍ ഇര എത്ര ചതഞ്ഞാലും 
അവര്‍ക്ക്തൃ പ്തിയാവുകയില്ല
ഇഞ്ചിയുടെ എരിയുന്ന പ്രതിരോധം പോലും
ക്രമേണ സ്വയംപരിഹാസത്തിന്റെ ചവര്‍പ്പായി മാറും
അതുകൊണ്ട് സഹോദരാ, വാതില്‍ ബന്ധിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല
ഒരു  നിയമപാലകന്‍ ഏതു സമയത്തും വീട്ടിലേക്ക് കയറി വരാം
പിന്നെജയില്‍വാതിലുകള്‍ ഭീകരമായി തുറക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ മാത്രമാവും
നിങ്ങളറിയുക, നിങ്ങള്‍ ഒരു മനുഷ്യനേ അല്ലെന്ന്
കൊടുംഭീകരനെന്ന ഒരു പുതിയ ഇനം ജീവിയാണെന്ന്!       

പൊറുതികേടുകള്‍.(കവിത)

കശുവണ്ടിപ്പരിപ്പ് പാക്കറ്റുകളായാണ് അച്ഛന്‍ വാങ്ങിത്തന്നിരുന്നത്
ആരോഗ്യവാനാകണം, പെന്‍സില്‍പോലുള്ള നിന്റെ ഈ ശരീരം വെച്ച്
ഈ ജീവിതത്തോട് നീയെങ്ങനെ പൊരുതി ജയിക്കാനാണ്?
മൂക്കിന്‍തുമ്പത്തെ കണ്ണടക്കിടയിലൂടെ അച്ഛന്‍ കാര്‍ക്കശ്യത്തോടെ നോക്കി
തീറ്റിച്ചു തീറ്റിച്ച് അമ്മ വശം കെട്ടു
തീരെ തിന്നാത്ത ഈ ചെക്കന്‍ എന്താണ് ആവാന്‍ പോകുന്നത്?
അയല്‍വീടുകളിലെ ലഗോന്‍കോഴികളെപ്പോലുള്ള
കുട്ടികളെ നോക്കി അമ്മ വ്യസനിച്ചു
എത്രയോ തിന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു മസാലയിട്ടു വറുത്ത വെളുത്ത പരിപ്പുകള്‍
പതിനാറാംവയസ്സിലാണ് കഴിച്ചതെല്ലാം അനേകം കുട്ടികളുടെ
ജീവന്‍വിടാത്ത വികൃതശരീരങ്ങളാണെന്നു മനസ്സിലായത്
കശുവണ്ടിപോലുള്ള തലകള്‍,വളഞ്ഞുപിരിഞ്ഞുനേര്‍ത്തുപോയകൈകാലുകള്‍
എല്ലിന്‍കുഴിയില്‍ നിന്നെത്തി നോക്കുന്ന തിളക്കമറ്റ കണ്ണുകള്‍
ഒരിക്കലും ഒരാഹാരത്തെയും ദഹിപ്പിക്കാത്ത ജീര്‍ണിച്ച കുടലുകള്‍
ചുറ്റും ദുഷ്ടത മാത്രം കണ്ടു തളര്‍ന്ന ഹൃദയങ്ങള്‍
തിന്നുപോയതെല്ലാം അളിഞ്ഞ അവയവങ്ങളായി വയറില്‍കൊളുത്തിപ്പിടിച്ചു
മാറാത്ത വയറുവേദന...നിലക്കാത്ത ഓക്കാനം
അനവധി ഫൈവ്സ്റ്റാര്‍ ഹോസ്പിറ്റലുകളില്‍ സുഖവാസമെടുത്തിട്ടും
രോഗം തുടരുക തന്നെയാണ്,കുറ്റബോധമാണ് സ്വസ്ഥത തകര്‍ക്കുന്നത്
ഹെലികോപ്റ്ററുകള്‍ വര്‍ഷിച്ച വിഷമഴയില്‍ കരഞ്ഞു നിലവിളിച്ച്
കശുമാവുകള്‍ പ്രാണന്‍ പറിച്ചു വിരിയിച്ച ഫലങ്ങള്‍
അതിനും താഴെ വിഷമഴയില്‍ പൊതിര്‍ന്നു വിരൂപരായവര്‍
വിചിത്രരൂപികളായി ഭൂമിയെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നവര്‍
വയറുവേദന എങ്ങനെ ശമിക്കാനാണ്?ഓക്കാനം എങ്ങനെ നിലക്കാനാണ്.........
   

നോക്കുകുത്തികള്‍(കവിത)

ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ മിക്ക പുരുഷന്മാര്‍ക്കും പേയിളകിയിരിക്കുന്നു
മദം തീരുവോളം അടിച്ചും ഇടിച്ചും
അവന്‍ സ്ത്രീശരീരത്തെ പഞ്ഞിപ്പരുവമാക്കും
താന്‍ ഉരുവം കൊണ്ട ഗര്‍ഭപാത്രം ഇവളിലും മിടിക്കുന്നല്ലോയെന്ന്
പകയോടെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട് അവന്‍ അതിനുള്ളിലേക്ക്
ഇരുമ്പുകമ്പി കുത്തിക്കേറ്റും.
ചീറ്റിത്തെറിക്കുന്ന ചോര കണ്ട് ഹാഹായെന്നു അട്ടഹസിക്കും
എന്നാലും പേനായ്ക്കളാണ് ധീരരായി വാഴ്ത്തപ്പെടുക
കടിയേറ്റ ജീവച്ഛവങ്ങളായ ഇരകള്‍
മാനമെന്ന തൂക്കുകയറില്‍ നാവു തുറിച്ച്
മലം വിസര്‍ജിച്ച് തൂങ്ങിയാടും .........
ജനം മാനം പോയവളെന്നു കപടസഹതാപത്തോടെ കൂക്കിയാര്‍ക്കും
പേനായയെ ആരും ചങ്ങലക്കിടുകയില്ല
സമൂഹത്തിന്റെ പരിഹാസവിഷം പേമരുന്നു പോലെ
 അവളില്‍ കുത്തി വെക്കപ്പെടും
പിന്നീട് അവളുടെ ശിരസ്സൊരിക്കലും നിവരുകയില്ല
നാവ് ഒന്നും ഉരിയാടുകയില്ല
ബൊമ്മയെപ്പോലെ അവള്‍ സമൂഹത്തിന്റെ തെരുവില്‍
നോക്കുകുത്തിയായി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടും
ആര്‍ക്കും കല്ലെറിയാം ,തീ കൊളുത്താം..
അപ്പോഴും മാനാപമാനങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയാത്ത ദീനം പിടിച്ച ആത്മാവ്
ചവറുദേഹത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് തല നീട്ടാന്‍ യത്‌നിക്കും
സ്ത്രീയായിരിക്കുക എന്നത് ചിലര്‍ക്ക് ഒരു നോക്കുകുത്തിയാവുക എന്നതിനേക്കാള്‍  അപഹാസ്യമായ വിധിയാണ് .......................

ആറു മാസമാണെങ്കിലും(കവിത)

ആറു മാസമാണു പ്രായമെങ്കിലും ഞാനൊരു പെണ്‍ശാപം
വേസ്റ്റുകള്‍ക്കിടയില്‍ കിടന്ന് ഉറക്കെ കരയുമ്പോഴും ഭയമുണ്ട്
നിലവിളി കേട്ടെത്തുന്നത് ഒരു കാടനാകാം ,
എന്റെ ഇതളുകളൊന്നാകെ കശക്കി ചവിട്ടിയരച്ചേക്കാം
ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍, തൂവല്‍കിടക്കയിലായിരിക്കെ
സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു കൈ എന്നെയും വരവേല്‍ക്കുമെന്നു കരുതി
കാരണങ്ങള്‍ എന്തായിരുന്നോ എന്തോപെണ്ണായതോ അവിഹിതമായതോ
എന്തായാലും ഇരുണ്ട യാമത്തില്‍ ഏതോ വെറുക്കുന്ന കരങ്ങള്‍
ദുര്‍ഗന്ധക്കൂട്ടില്‍ എന്നെ കിടത്തുമ്പോള്‍ ഭയത്താല്‍ ഞാന്‍ കൂമ്പി
ശബ്ദിച്ചാല്‍ ആ പരുത്ത കൈകള്‍ എന്റെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ചാലോ?
സൂര്യന്‍ കീറത്തുണികളിലേക്ക് ചൂടെറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് കരഞ്ഞത്
പെണ്ണല്ലേ,മണ്ണോളം ക്ഷമിക്കേണ്ടതല്ലേ.................................
 ഞാന്‍ ഭ്രൂണമായിരിക്കെത്തന്നെ, അമ്മ കരയുന്നത്  കേട്ടിരുന്നു
ആരോ അവരെ മര്‍ദിച്ചിരുന്നു വാക്കുകളാല്‍ കുത്തിക്കീറിയിരുന്നു
വയറ്റില്‍ തലോടി അവര്‍ പിറുപിറുത്തു മരിച്ചേക്ക് കുഞ്ഞേ
ഇവിടെ ആരും നിന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല...
അളിഞ്ഞ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മറ്റൊരു ചവറായി ഞാന്‍..
സൂത്രത്തിലൊരു കൈ എന്നെ തൊടുന്നുണ്ട്
ആ സ്പര്‍ശം പോലും എത്ര ആര്‍ത്തി പിടിച്ചത്..
ഇരുട്ടിന്റെ പുതപ്പാണ് അയാള്‍ ആശിക്കുന്നത്
ആരുമെത്താത്ത ഒരു മറവാണ് അയാള്‍ തിരയുന്നത്....
നിഷ്ഫലം, ഞാന്‍ അലറിക്കരയുന്നുണ്ട് നികൃഷ്ടമായി അയാളെന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ചോരച്ചിത്രങ്ങള്‍ കുത്തി വരക്കുന്നുണ്ട്
ആറു മാസം പോലും ഒരു പെണ്ണായുസ്സില്‍
 എത്ര പൊള്ളുന്ന കനല്‍നടത്തമാണ്!        

തനിച്ച്‌ (കവിത )

നെഞ്ചകം പൊള്ളിത്തിണര്‍ക്കും
ചിലപ്പോള്‍ എകയാണെന്ന ഓര്‍മപ്പെടുത്തലില്‍

ഏകയായ് വന്നു ചേര്‍ന്നതും
ഏകയായ് പോകാനുള്ളതും മറക്കും

വഴിയില്‍ മാത്രം ഞാനെന്തിനു കൂട്ടു തേടണം

എന്നിട്ടുംകാറ്റടിക്കുമ്പോള്‍
കരിയിലയായ് പറക്കുമ്പോള്‍
ഒരു മണ്ണാങ്കട്ടയെ തിരയും

കാറ്റും മഴയും ഒരുമിച്ചു
വരുമെന്നതു മറക്കും

തുള വീണ ഹൃദയത്തിലേക്ക്
വന്നുവീഴുമീ കല്ലുകള്‍

ആരെറിഞ്ഞാലും എത്ര കൂര്‍ത്താലും
കോരിയെടുക്കും ഒരു കുടം ചോര

കടിച്ചെടുക്കും ഒരു തുടം മാംസം...

യാത്ര ഇനിയധികമില്ല എങ്കിലും
വേദനയോടെ ഓര്‍ക്കുന്നു

തനിച്ചാണല്ലോ ഈ വിജനവഴിയില്‍
ഒരു പാട് തനിച്ച്............!

ച്യൂയിംഗജീവിതം (കവിത )

ഞാന്‍ നിന്റെ ദേഹത്തെ ട്യൂമറായിരുന്നുവോ?
ഇങ്ങനെ കീറി മുറിച്ച് വലിച്ചെറിയാന്‍
റേഡിയേഷന്റെ പൊള്ളും കിരണങ്ങളാല്‍ ദഹിപ്പിക്കാന്‍
കീമോയുടെ രാസായുധങ്ങളാല്‍ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലാന്‍
ഡോസ് കൂടിയ അവഗണനയുടെ ഗുളികകളാല്‍ ദഹിപ്പിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍
എന്റെ മിത്രമേ, നീയറിഞ്ഞില്ല ഈ ഹൃദയത്തിലെ സ്‌നേഹാഗ്‌നി
അതില്‍ ദഹിച്ചു തീര്‍ന്ന എന്റെ സ്വന്തം കോശങ്ങള്‍
നിനക്ക് ഞാന്‍ വെറും ഇടത്താവളം,
ഈ പീറഹൃദയം ഇതു വല്ലതും അറിയുന്നോ?
ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന പോലെ
നിന്നിലേക്കോടിയണയുകയായി 
വ്യഥയുടെ മുഷിഞ്ഞ മാറാപ്പഴിക്കുകയായി ..
അവഗണനയുടെ വിഷപ്പല്ലുകളാല്‍ മനസ്സാകെ
 വിഷം തീണ്ടി നീലിച്ച് തളരുമ്പോള്‍
ഓര്‍മകളുടെ ആഴങ്ങളെല്ലാം ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നതും
അമ്പേ വ്യര്‍ഥമായ ഒരു യാത്രയെത്തന്നെ..
ഈ ക്യാന്‍സറിനെ കീറി വലിച്ചെറിഞ്ഞതില്‍ നീ ആഹ്ലാദിക്കുന്നു
ഇവളോ, ഒരു വളര്‍ച്ചയും വിധിക്കപ്പെടാത്തവള്‍
സ്വാഭാവികവളര്‍ച്ചയും ക്യാന്‍സര്‍ വളര്‍ച്ചയും!
ശ്രമിക്കയാണ് വീണ്ടും പൊടിമണ്ണാവാതിരിക്കാന്‍
പുഴു കുത്തിയ വേസ്റ്റാവാതിരിക്കാന്‍
ച്യൂയിംഗ്ജീവിതം ഒന്നും ആശിക്കേണ്ടതില്ല
ഒരു കടിച്ചുചവയ്ക്കലല്ലാതെ, ഊക്കിലുള്ള ഒരു ഏറല്ലാതെ..

ജീവിതമേ (കവിത)

ജീവിതമേ, ഞാനേതോ സൂക്ഷ്മാണുവില്‍ സമാധിയിലായിരുന്നു
നീയാണെന്നെ വലിച്ചു പുറത്തിട്ടത്, തഴമ്പുകളാല്‍ പീഡിപ്പിച്ചത്
കഠിനകാലങ്ങളാല്‍ എന്‍റെ പുറം പൊള്ളിച്ചത്
മൃദുലകാലങ്ങളെ മരീചികയാക്കിയത്
ഞാനോ വിട്ടുപോകുന്ന വെറും പ്രവാസി
എന്നിട്ടും മഴവില്‍കാന്തിയാണ് കൊതിക്കുന്നത്
സ്നേഹത്തിന്‍റെ തൂനിലാവാണ്‌ ആശിക്കുന്നത്
ഘോരാന്ധകാരത്തിലും വെളിച്ചത്തെയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്
ജീവിതമേ, ഞാന്‍ നിന്‍റെ അതിഥി
എന്നിട്ടും നീയെന്നെ ചാട്ടയാല്‍ ഊട്ടുന്നതെന്ത്
ശരമാരിയാല്‍ കുളിപ്പിക്കുന്നതെന്ത്
ഞാനോ വിട്ടു പോകുന്ന പ്രവാസി
എന്നിട്ടും നീയെന്‍റെ ചോരയില്‍ മദിക്കുന്നതെന്ത്
എന്നെ വെറുതെ വിടുക
ക്ലേശവഴികളാല്‍ നീയെനിക്കിനിയും മുടന്തു തരാതെ
വ്യസനശിലകളാല്‍ ഇനിയുമെന്‍റെ തല തകര്‍ക്കാതെ
ഒരു മഴവില്ല് പോലെ അപ്രത്യക്ഷയാവാന്‍-
പ്രാര്‍ഥിച്ചുകൊണ്ടേയിരിപ്പാണ് ഞാന്‍
അതിനിടെ എന്നെ കൊതിപ്പിച്ച എല്ലാ പാല്‍നിലാവും
ഹോ! എന്തു കൂരിരുട്ടായിരുന്നു
എത്ര മാത്രം തേളുകളും പഴുതാരകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു
ജീവിതമേ ഇരുമ്പെന്നോണം ഇനിയുമെന്നെ അടിച്ചു പരത്താതെ
ഈ മനോഹരദൃശ്യങ്ങളെല്ലാം ഒരു നോക്കു കണ്ടിട്ട്
ഈ ചോണനുറുമ്പ് വളരെ വേഗം മണ്ണിലേക്ക് ആഴ്ന്നു കൊള്ളാം
മാപ്പ്, ഈ വീഥിയിലൂടെ കടന്നുപോയതിന് പലതും മോഹിച്ചതിന്...

നിലവിളി (കവിത)

നിന്റെ ഡിസക്ഷന്‍ ടേബിളിലായിരുന്നു
എന്റെ സ്‌നേഹം കഷ്ണിക്കപ്പെട്ടത് ....
അനേകം തുണ്ടുകളായി
നിര്‍ദയം കീറി മുറിക്കപ്പെട്ടത്.. 
കൈകാലുകള്‍ മുഖം ആന്തരാവയവങ്ങള്‍ 
എല്ലാം തുണ്ടംതുണ്ടമായി സുന്ദരമായതെല്ലാം
വിരൂപവും വികൃതവുമായി കേവലം 
ചോരയിറ്റുന്ന ഇറച്ചിത്തുണ്ടുകള്‍ 
നീ അവയെല്ലാം വേസ്റ്റ്‌കൊട്ടയിലേക്കെറിഞ്ഞു 
നിന്റെ പരീക്ഷണപ്പലകയിലേക്ക്
കീറി മുറിക്കാന്‍ പുതിയ പുതിയ ഇരകള്‍
ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ കിടന്നും
എന്റെ നിഷ്‌കളങ്കസ്‌നേഹം നിലവിളിക്കുന്നു.......!

 pic courtesy: Google image

ആത്മമിത്രമേ..........................................................കവിത

നിന്റെ സൗഹൃദത്തിന്റെ ലീവ് വേക്കന്‍സിയിലായിരുന്നു ഞാനെത്തിയത്

സമയം കഴിഞ്ഞു, ആ പോസ്റ്റിലെ യഥാര്‍ത്ഥയാള്‍ തിരിച്ചെത്തി

നീയെന്നെ പിരിച്ചു വിട്ടു എന്തായിരുന്നു എന്റെ  വേതനം?

ഇറുക്കിക്കൊല്ലുന്ന ഈ തീരാവേദനയോ..?

ആത്മമിത്രമേ, നീയറിഞ്ഞില്ല, എത്ര ചെമന്നാണ്

എന്റെ  ഹൃദയം നിന്നെ പ്രണയിച്ചതെന്ന്...

എത്ര രോഗാതുരമായിരുന്നു ആ ഉരുക്കത്താല്‍ ഞാനെന്ന്

അതെന്നെ ഒരുപ്പേരിക്കായി കഷ്ണിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

കഴിഞ്ഞ ജന്മം ഞാന്‍ നിന്റെ  ശത്രുവായിരുന്നുവോ

ഇഞ്ചിയെന്നോണം ഇങ്ങനെ ചതയ്ക്കാന്‍..

എന്തായിരുന്നു കാരണം ഈ വലിച്ചെറിയലിന്

എഴുപതാംപടവ് കയറുമ്പോഴും ഈ വിഡ്ഢി ഇങ്ങനെത്തന്നെയാവും

സ്‌നേഹത്തിന്റെ  വണ്‍വേ റോഡിലൂടെ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത ജന്മവുമായി

ദുഃഖത്തിന്റെ  ഭീമന്‍ തേരുമുരുട്ടി .....   

അധിനിവേശം............................................................. കവിത

കീമോയുടെ വിഷബോംബുകള്‍ ക്യാന്‍സറിന്‍റെ കോട്ടകളെ തകര്‍ത്തുതുടങ്ങി

വെളുത്ത കാവല്‍ഭടന്മാര്‍ പകച്ചു വിറച്ചു,ദുര്‍ബലമായി പ്രതിരോധിച്ചു

എന്നിട്ടും ഛര്‍ദിയാല്‍ ശരീരയന്ത്രം അടിമുടിയുലഞ്ഞു

വേദനകളാല്‍ നുരുമ്പിക്കുന്ന യന്ത്രഭാഗങ്ങള്‍ കിരുകിരാ നിലവിളിച്ചു

ക്യാന്‍സറിന്‍റെ കോട്ടകള്‍ ഒരു രാസായുധത്തെയും വകവെച്ചില്ല

റേഡിയേഷന്‍റെ മൈക്രോഓവനുകളെയും,

മരുന്നുകളുടെ ഗ്യാസ്ചേംബറുകളെയും  അവ പരിഹസിച്ചു.

കോളനികളുടെ വിസ്തൃതി കൂടിക്കൂടി വന്നു

ചീര്‍ത്തു പഴുത്ത ശരീരയന്ത്രത്തില്‍ നിന്ന്

 പുറത്തു ചാടിയ ഓരോ പുഴുവും അതിശയിച്ചു-

ജന്മം മുതല്‍ തുരുമ്പെടുക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രത്തിന് ഇത്രയേറെ ആയുസ്സോ

നാശത്തിന്‍റെ കറുത്ത കൊടികളുമായി അര്‍ബുദം ജൈത്രയാത്ര തുടരുന്നു

 കൊലച്ചിരിയുമായി, മറ്റൊരു കോളനി തേടി  

 ക്ഷയിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന മറ്റൊരു ശരീരസാമ്രാജ്യം തേടി..................