പേനിനുമുണ്ട് ചിലത് പറയാന്{കഥ}
ശരീഫ മണ്ണിശ്ശേരി
അവരുടെ സമൃദ്ധമായ മുടി കൊഴിഞ്ഞ് നേര്ത്ത പുല്ക്കൊടിയാകുവോളം ഞാനാ തലയില് സുഖവാസമായിരുന്നു..പേന്ചീര്പ്പെന്ന ബുള്ഡോസര് കൊണ്ട് അവര് ഞങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലം ഇളക്കി മറിച്ചപ്പോഴും ഞാന് വിദഗ്ധമായി രക്ഷപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു ..എന്ത് സുഗന്ധമായിരുന്നു ആ മുടി. എന്തൊരു കറുപ്പായിരുന്നു.പിന്നീട് അവരുടെ മുടി വെളുക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് ഞാനും അവരോട് ഐക്യപ്പെട്ട് വിളറി വെളുത്തു ..പിന്നെയാണ് അവരെന്തോക്കെയോ മരുന്ന് കഴിച്ച് മുടിയൊക്കെ കൊഴിഞ്ഞതും ഏതാണ്ട് മൊട്ടയായതും...ഉറക്കം പോലുമില്ലാതെ അവര് വേദനിച്ചു കരയുമ്പോള് ദുഖത്തോടെ ഞാനവരെ നോക്കിയിരുന്നു ..പേനുകളെല്ലാം കുടിയൊഴിഞ്ഞതിനാല് അവരുടെ ചെവിക്കുടയുടെ പിന്നില് ഇത്തിരി സ്ഥലത്ത് ഒളിച്ചതുകൊണ്ട് എന്നെ ആരും കാണുകയുണ്ടായില്ല ..എനിക്കവരെ അത്രയും ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു ..വിശപ്പിന് ഇത്തിരി ചോര എടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കില് പോലും ഞങ്ങള് തമ്മില് എത്ര കാലത്തെ സ്നേഹബന്ധമാണ് ..
ഇന്ന് –മണ്ണ് മുകളില് നിന്ന് അടര്ന്നു വീഴാന് തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇത്ര നേരവുമുണ്ടായ ശബ്ദഘോഷങ്ങളുടെ പൊരുള് പിടികിട്ടിയത് ..ആരൊക്കെയോ അവരെ വെള്ളമൊഴിച്ച് കുളിപ്പിച്ചപ്പോഴും ചെവിക്കു പിന്നില് ഞാന് പതുങ്ങിയിരിപ്പായിരുന്നു ..പിന്നെ മുറ്റത്തെ കുഴിയിലേക്ക് ആരൊക്കെയോ വെള്ളത്തുണിക്കെട്ട് ഇറക്കി വെക്കുമ്പോള് ഞാനവരുടെ അടഞ്ഞ കണ്പോളക്കു മുമ്പില് ഇരിപ്പായിരുന്നു ..അവര്ക്ക് കാണാന് കഴിയാതിരുന്നതെല്ലാം കാണുന്നതിനു മാത്രമായി ..നിര്ജീവമായ ശരീരത്തിലെ ജീവന്റെ ഒരേയൊരു കണിക ..മണ്ണിതാ കൂമ്പാരമായി വീഴുന്നു ..ഇത്ര കാലവും എനിക്കഭയമായിരുന്ന സുന്ദരശരീരമേ എന്നേക്കും വിട ..ഞാനല്ലാതെ മറ്റാരാണ് നിന്നെ നിന്റെ കുഴിമാടത്തിലും അനുഗമിച്ചത് ....
shareefa mannisseri
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ